Veronicas
Veronica has never existed in real life. According to the apocryphal story she wiped off Jesus' face during his Way of the Cross to Golgotha. It's imprint is supposed to be preserved on the cloth. But what's more important is the fact that the name Veronica – as one of the creation myths of the photographic image – is derived from vera ikon, a “real” or “true” image.
Of course, 'true' images do not exist either. Although we keep looking for them. Especially now, at a time when the contemporary image landscape seems to have turned into an ever expanding visual salad bar without any obligation. Anything is possible, rien ne va plus.
This personal choice of film-based installations and photographic works brings together a number of images that are fundamentally of our time but – at the same time – distance themselves from it.
Images in which time obtains a volume for instance. A volume that photography has denied by introducing the snap shot, according to Dirk Lauwaert's writings. In the works presented here, photography is not approached as an explosion, as a reflex or as a temporal puncture, but rather as a time span that needs to be traversed towards the image. The more time is accumulated within the image, the more possibilities, questions and alternatives arise.
Can we tell for example whether Marc Trivier portrayed a famous artist, writer, philosopher or someone who has been interned from one reason or another? His most recent works show in a series of raw contact prints every exposure on a complete roll of film. Diffuse and resonating sequences are made apparent in this manner. 
In Dirk Braeckman's work, what is happening at the edge or even outside the image plays an equally important role as what happens in the centre. Each image turns into a transparant screen, that doesn't conceal but connects things. Reality is propelled and tempered at the same time. It bathes in a confusing shade of grey, like dimmed light after it has been absorbed. His photographs always retain some unknown and unpronouncable areas. They leave the moment of the exposure behind and hopefully reach beyond the frame.
Hope is also an important motive in Craigie Horsfield's work. By means of photography, film, sound works and collaborative projects, Horsfield assigns a different dimension to the notions 'relation' and 'history'. In his recent tapestries – photoworks woven by the Belgian Flanders Tapestries into large wall carpets -, a remarkable interaction between the matter of the carrier and the image occurs. Regardless of their monumental dimensions, these works show intimate and everyday stories. A present embedded in the 'duration', not in the 'event'. 
The duration – la longue durée – is even being pushed to the limit as the theme of the video-installation Jeanne Marie Renée by Martin Arnold. Arnold reinterprets the silent movie classic La Passion de Jeanne d'Arc Carl Dreyer made in 1929. The close-ups from the scene in which Jeanne/Renée is confronted with her prosecutors transform in Arnold's work into a subtle continuum of facial expressions and theatrical emotions – a 'loop' fragment lasting more than twelve hours.
Dominique Somers' work is presented in a separate space of the former pump house. Her photographs, objects, films or statements are derived from or variate on the photographic disposition. A kind of playful and absurd update of conceptual photographic experiments from the old days. Somers visualizes a lived-through realization that what we call the 'everyday' (Georges Perec) is by no means self-evident but rather the opposite: an opaque form of blindness, a kind of sedation.
In the run-down side-office of the building, the young film maker Elias Grootaers shows a documentary video-installation that treats the situation of illegal immigrants in the harbour of Zeebrugge. Grootaers takes the scanned images of illegal blind passengers made by customs as a starting point to examine how these refugees 'turn into spirits' within the frame of our western way of thinking. The title of the work accurately concludes this exhibition: The season has changed but we are still standing in the same place. 
Erik Eelbode, exhibition text for Veronica's, International Photofestival, Knokke-Heist (BE), 2009


Veronica's
Bestaan heeft ze nooit, Veronica. Volgens het apocriefe verhaal wiste ze het gelaat van Jezus af op zijn lijdensweg naar Golgotha. De afdruk ervan zou op de wade bewaard gebleven zijn. Maar waar het werkelijk om gaat is dat de naam Veronica – als een van de scheppingsmythes van het fotografisch beeld – afgeleid is van vera ikon, een 'waar' of 'echt' beeld.
Ook die bestaan uiteraard niet. 'Echte' beelden. Al blijven we er voortdurend naar op zoek. Zeker nu grote delen van het actuele beeldenlandschap een almaar uitdijende en vrijblijvende visuele salad bar lijken te worden. Alles kan, rien ne va plus.
Deze heel persoonlijke keuze van filminstallaties en fotowerken brengt een aantal beelden samen die fundamenteel van deze tijd zijn, maar er tegelijk de nodige afstand van nemen. Beelden bijvoorbeeld waarin de tijd een volume heeft gekregen. Een volume dat de fotografie vernield heeft in de momentopname, zoals Dirk Lauwaert schrijft. Geen fotografie als explosie, als reflex, als temporele punctie, maar fotografie als een tijd die doorlopen moet worden naar het beeld toe. Hoe meer tijd zich in het beeld verzameld heeft, hoe meer mogelijkheden, hoe meer vragen en alternatieven dan zinderen.
Bijvoorbeeld. Is het een beroemde kunstenaar, schrijver, filosoof of iemand die om welke reden dan ook geïnterneerd raakte, die door Marc Trivier werd geportretteerd? In zijn meest recente werken krijgen we in de vorm van contactafdrukken dan weer ongekuist elke opname van een integraal rolletje fotofilm te zien. Diffuus weergalmende sequensen.
Voor Dirk Braeckman is wat zich aan de rand of buiten beeld bevindt al even vaak cruciaal. Uniek is daarbij de wijze waarop elk beeld tot een soort diafaan scherm wordt, een scherm dat echter nooit verhult, dan wel verbindt. De realiteit wordt opgedreven en getemperd tegelijk. Een verwarrend egaal grijs is het: het gedoofde licht wanneer het door de dingen is opgeslorpt. Ook daardoor houden zijn fotowerken altijd onbekende, onuitspreekbare zones achter de hand. Ze laten het moment van de opname steeds een eind achter zich en reiken – hoopvol – verder dan hun kader.
Hoop is ook de drijfveer in het complexe oeuvre van Craigie Horsfield, dat door middel van fotografie, film, sound works en collaborative projects een andere dimensie wil geven aan de noties 'relatie' en 'geschiedenis'. In zijn recente tapestries – (fotowerken die door het Belgische Flanders Tapestries machinaal tot jacquard wandtapijten worden geweven) – vindt een merkwaardige interactie plaats tussen de materie van de drager en het beeld. Ondanks hun monumentale formaat tonen deze werken intieme, alledaagse verhalen van vandaag, een heden ingebed in de 'duur' en niet in de 'gebeurtenis'.
De duur – la longue durée – wordt zelfs tot het uiterste gethematiseerd in de video-installatie Jeanne Marie Renée van Martin Arnold. Daarin herinterpreteert hij de stille-filmklassieker La Passion de Jeanne d'Arc van Carl Dreyer uit 1929. De close-ups uit de sequens waarin Jeanne/Renée voor haar aanklagers verschijnt vormen in de bewerking van Arnold een subtiel continuüm van gelaatsuitdrukkingen en theatraal onderkoelde emoties – een loop-fragment dat zich over niet minder dan twaalf uur uitstrekt.
Een aparte ruimte van het voormalige pomphuis wordt ingenomen door Dominique Somers. Haar werken, foto's, objecten, films en statements gaan uit van, variëren op of nemen een loopje met het fotografisch dispositief. Van een soort speelse, absurde update van de conceptuele fotografische experimenten van weleer, tot het doorleefde besef dat wat wij 'alledaagsheid' noemen (Georges Perec), niet vanzelfsprekend is, maar ondoorzichtig: een vorm van blindheid, een soort verdoving.
In het afgeleefde zijkantoortje van het gebouw, tentslotte,toont de jonge filmmaker Elias Grootaers een documentaire video-installatie rond de aanwezigheid van zogenaamde 'illegalen' in de haven van Zeebrugge. Het door de politie gescande beeld als uitgangspunt voor een onderzoek naar het tot geest worden van deze vluchtelingen binnen het raum van onze westerse denkwereld. De titel ervan sluit meteen accuraat deze tentoonstelling af: The season has changed but we are still standing in the same place.
Erik Eelbode, tentoonstellingstekst voor Veronica's, Internationaal Fotofestival, Knokke-Heist (BE), 2009